Yalnızlık bu olsa gerek. Etrafında onlarca insan var ve konuşmak sohbet etmek için birilerine laf atıp zorla atölyeye davet ediyorum. Yanımda oturuyor ama onunla konuşmak istemiyorum. Çünkü şimdiye dek konuşulanlar aynı hiç boş gereksiz mantıksız. Dönüp dolaşıp aynı yere geliyoruz. Benim dünyam okyanus o boğuluyor onun dünyası sığ ben dibe çöküyorum. Kolay değil bunca yükü omuzlarda taşımak. Paylaşacak hiç bir şey yok. Aramızda oluşan uçurumun derinliği ürkütüyor beni, onun bunu gördüğü yok.
Benzettim
...01.10.2024. Saat. 09.30... Sana Benzettim Sen gittin minik bir kuşu sana benzettim. Papatyanın yaprağına yüzün denk geldi. Kokusunu sana benzettim. Oturdum bir ağacın altına, duldasını sana benzettim. Kartopu oturdu dizlerime tüylerini saçlarına benzettim. Oda da mutfakta salonda eşyayı sana benzettim. Kapı çaldı geleni sen sandım,her gideni sana benzettim. İyikimsin sen ,minik kuşum,beyaz papatyam,dünüm bugün yarınım, Sevdalı gözleri ,en sevgili sözleri sana benzettim. Ne kelimeler yeter seni anlatmaya. Ne ben anlatabilirim senin içimdeki yerini. Denizleri,dağları,bulutları, rüzgarı,güneşi ,yağmuru sana benzettim. Aynaki beni sana benzettim... mihrace...
Yorumlar
Yorum Gönder